War Thunder: wybór samolotu na start – najlepsze nacje i maszyny

Wybór pierwszego samolotu w War Thunder może przesądzić o tym, czy szybko złapiesz bakcyla, czy po kilku nieudanych starciach odłożysz grę. Do wyboru masz ponad 10 nacji, a każda oferuje własne drzewko maszyn i odmienny styl walki. Jedne myśliwce lepiej wznoszą się na dużą wysokość, inne wyróżniają się zwrotnością lub siłą uzbrojenia. Gdy zaczynałem, zależało mi przede wszystkim na maszynie, która wybacza błędy i pozwala skupić się na podstawach: celowaniu, kontroli prędkości oraz obserwowaniu przeciwnika.

W tym poradniku omawiam nacje i maszyny, które ułatwiają rozpoczęcie przygody z bitwami powietrznymi — zarówno w trybie zręcznościowym, jak i w bardziej wymagających starciach realistycznych. Podpowiadam, od których samolotów warto zacząć, czym różnią się popularne linie rozwoju i na jakie parametry zwracać uwagę przed wyborem. Należą do nich między innymi prędkość wznoszenia, zwrotność, uzbrojenie oraz liczba działek i karabinów. Dzięki temu łatwiej dopasujesz pierwszą maszynę do swojego stylu, zamiast wybierać ją w ciemno.

Porównanie propozycji samolotów i nacji dla początkujących

Nacja i propozycja	Najważniejsze zalety	Uzbrojenie lub osiągi	Styl walki i wskazówki	Dla kogo?	Ocena
USA — F2A Buffalo, P-40, P-39 Airacobra, P-47 Thunderbolt	Wszechstronne drzewko i szeroki wybór stylów; dobre uzbrojenie.	Wiele maszyn ma karabiny kal. 12,7 mm; P-39 dysponuje też działkiem kal. 37 mm.	Wykorzystywać wysokość, prędkość i ataki z góry. P-47 po nurkowaniu powinien nabrać dystansu i ponownie się wznieść.	Dla początkujących, którzy chcą poznać różne typy myśliwców i znaleźć własny styl.	9,5
ZSRR — Yak-1	Dobra zwrotność, szybka reakcja na stery i kompromis między manewrowością a siłą ognia.	Około 2,5 tony; prędkość około 590 km/h na wysokości; działko SzWAK kal. 20 mm i dwa karabiny SzKAS kal. 7,62 mm.	Zachowywać energię i strzelać z bliska, najlepiej z odległości około 300–500 m. Uważać na przeciążenia przy dużej prędkości.	Dla osób, które chcą ćwiczyć walkę kołową, celowanie i kontrolę energii.	9,2
Niemcy — Bf 109 E-1	Lekki i zwrotny; uczy zarządzania energią oraz utrzymywania inicjatywy.	W tekście nie podano szczegółów uzbrojenia.	Nabrać wysokości, zaatakować z nurkowania krótką serią i odejść w górę. Unikać długiego używania WEP, które może przegrzać silnik.	Dla osób chcących opanować taktykę boom and zoom i walkę z przewagą wysokości.	9,0
Japonia — Ki-27 Otsu	Niewielka masa, duża zwrotność i przewidywalna charakterystyka lotu.	Dwa karabiny maszynowe kal. 7,7 mm; siła ognia jest ograniczona.	Wykorzystywać zwrotność w ciasnych pojedynkach, pilnować energii i oddawać krótkie, precyzyjne serie.	Dla miłośników lekkich myśliwców i walki w zakręcie.	8,7
Wielka Brytania — Fury, Hurricane i Spitfire’y	Zwrotne maszyny, dobre wznoszenie i skuteczność w walkach w zakręcie; ścieżka prowadzi do słynnych Spitfire’ów.	Wczesne Fury i Hurricane uczą podstaw; późniejsze Spitfire’y mogą mieć działka kal. 20 mm. Karabiny maszynowe wymagają dłuższego ostrzału.	Ćwiczyć celowanie na wczesnych rangach, a w bitwach realistycznych zachowywać energię i atakować z góry. Spitfire’em oddawać krótkie serie.	Dla osób, które lubią zwinne myśliwce i chcą odblokować rozpoznawalne maszyny II wojny światowej.	9,3

USA — wszechstronny wybór na początek

Jeśli dopiero zaczynam przygodę z War Thunderem, uważam USA za jeden z najbezpieczniejszych wyborów. Amerykańskie drzewko lotnicze jest rozbudowane, a wczesne poziomy pozwalają poznać różne style walki. Podrzucam odnośnik do posta, w którym była mowa o podobnym zagadnieniu. F2A Buffalo i P-40 dobrze radzą sobie w ciasnych pojedynkach, natomiast P-39 Airacobra i P-47 Thunderbolt uczą wykorzystywać prędkość, mocne uzbrojenie oraz przewagę wysokości. Dzięki temu mogę porównać myśliwce, maszyny do atakowania celów naziemnych i samoloty z cięższym arsenałem, zanim wybiorę ulubiony styl latania.

Za największe atuty amerykańskich myśliwców uważam wszechstronność i uzbrojenie. Wiele modeli ma karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm, a wybrane maszyny, takie jak P-39, dysponują również działkiem 37 mm. Nie każdy samolot USA wygrywa jednak w ciasnym zwrocie, dlatego często lepiej nabrać wysokości, rozpędzić się i zaatakować z góry, zamiast krążyć z przeciwnikiem. Taka taktyka pomaga początkującym ćwiczyć podstawy, a szeroki wybór maszyn ułatwia znalezienie własnego ulubieńca.

Wskazówka: P-47 Thunderbolt najlepiej wykorzystuje swoją dużą prędkość i energię w atakach z przewagi wysokości — po nurkowaniu nabierz dystansu i wznieś się ponownie, zamiast wdawać się w wolną walkę kołową.

ZSRR — Yak-1 jako kompromis między manewrowością a siłą ognia

Yak-1 należy do najprzyjemniejszych radzieckich myśliwców na początek. Waży około 2,5 tony, osiąga mniej więcej 590 km/h na wysokości i szybko reaguje na stery, dzięki czemu sprawnie wchodzi przeciwnikowi na ogon w walce kołowej. Nie wybacza jednak każdej pomyłki: przy dużej prędkości trzeba pilnować przeciążeń, a zamiast bez końca krążyć nisko, lepiej zachować energię.

Najważniejsze cechy Yak-1 to:

masa około 2,5 tony i prędkość około 590 km/h na wysokości,
dobra zwrotność i szybka reakcja na stery,
działko SzWAK kal. 20 mm oraz dwa karabiny maszynowe SzKAS kal. 7,62 mm,
zalecany dystans strzelania z działka: około 300–500 m.

Uzbrojenie odzwierciedla kompromis między zwrotnością a siłą ognia. Działko SzWAK kal. 20 mm strzela przez oś śmigła, natomiast dwa karabiny maszynowe SzKAS kal. 7,62 mm pomagają korygować celność krótkiej serii. Ponieważ amunicji do działka jest niewiele, staram się strzelać z bliska — najlepiej z odległości około 300–500 m. Yak-1 nie ma najcięższego uzbrojenia w swojej klasie, ale łączy je z dobrą manewrowością, dzięki czemu uczy celowania, utrzymywania energii i wybierania właściwego momentu do ataku.

Niemcy — Bf 109 E-1 i nauka walki energią

Na początku niemieckiej ścieżki szybko zwróciłem uwagę na Bf 109 E-1 — lekki i zwrotny myśliwiec, który uczy, że przewagę buduje się nie tylko ciasnymi skrętami. W War Thunder najwięcej dała mi nauka walki energią: nabieram wysokości, wybieram cel, a następnie nurkuję, by wykorzystać prędkość do krótkiego ataku. Potem znów się wznoszę, zamiast krążyć nisko. Taktyka boom and zoom pozwala mi zachować inicjatywę i zmniejsza ryzyko, że wolniejszy lub zwrotniejszy przeciwnik wciągnie mnie w długą walkę kołową. W trybie realistycznym, a zwłaszcza symulacyjnym, sam wypatruję wrogów, bo nad maszynami nie ma wygodnych ikon. Dlatego wysokość, obserwacja i cierpliwość są równie ważne jak celowanie.

Prowadząc Bf 109 E-1, oszczędzam prędkość i unikam gwałtownych manewrów. Nie trzymam też przepustnicy na maksimum dłużej, niż to konieczne, ponieważ długie używanie WEP może przegrzać silnik, a uszkodzenia szybko obniżają osiągi. Po nieudanym ataku odchodzę w górę albo zwiększam dystans, zamiast na siłę zawracać za celem. Jeśli oberwę, często rozsądniej wrócić na lotnisko, naprawić samolot i uzupełnić amunicję niż ryzykować jego natychmiastową utratę. Ten rytm — wysokość, szybkie podejście, krótka seria i bezpieczne odejście — sprawił, że Bf 109 E-1 stał się dla mnie świetną lekcją zarządzania energią i podstawą do poznawania kolejnych maszyn.

Japonia — Ki-27 Otsu dla miłośników lekkich myśliwców

Jeśli lubię lekkie myśliwce, japoński Ki-27 otsu będzie świetnym samolotem na początek. Niewiele waży i jest zwrotny, dzięki czemu ciasno zakręca, a ja mogę szybko znaleźć się za plecami przeciwnika. Maszyna pochodzi z wczesnego okresu II wojny światowej i ma dwa karabiny maszynowe kalibru 7,7 mm. Ponieważ jej siła ognia nie zachwyca, strzelam krótko i precyzyjnie, zamiast marnować amunicję.

Ki-27 otsu nagradza przede wszystkim cierpliwość. Zamiast ścigać szybsze samoloty, wykorzystuję jego zwrotność i pilnuję zapasu energii. Ponadto prosta, przewidywalna charakterystyka lotu ułatwia naukę celowania oraz walki w zakręcie. Jeśli więc szukam maszyny, która nie góruje uzbrojeniem, ale pozwala przechytrzyć rywala w ciasnym pojedynku, ten japoński myśliwiec będzie przyjemnym wyborem.

Wielka Brytania — droga do słynnych Spitfire’ów

Jeśli mam wskazać brytyjską drogę dla początkującego w War Thunder, wybieram Spitfire’y. Zanim jednak do nich dotrę, mogę ćwiczyć na maszynach, które dobrze uczą podstaw. Na pierwszych rangach polecam lekkie myśliwce, takie jak Fury czy Hurricane: są zwrotne, pozwalają szybko włączyć się do walki i pomagają opanować celowanie bez polegania na dużej prędkości. Brytyjskie samoloty często dobrze się wznoszą i skutecznie walczą w zakrętach. Trzeba jednak pamiętać, że karabiny maszynowe wymagają dłuższego ostrzału niż działka.

Na pierwszych rangach warto zwrócić uwagę na kilka cech brytyjskich samolotów:

Fury i Hurricane pomagają ćwiczyć podstawy walki powietrznej.
Zwrotność ułatwia walkę w zakrętach.
Karabiny maszynowe wymagają dłuższego ostrzału niż działka.

Na kolejnych rangach czekają Spitfire’y — od wczesnych odmian po mocniejsze wersje z działkami kalibru 20 mm. Potrafią szybko przechylić szalę zwykłego pojedynku na moją korzyść. W bitwach realistycznych pilnuję energii: zamiast bez końca krążyć, nabieram wysokości, wybieram cel i atakuję z góry, a po strzale odzyskuję przewagę. Brytyjska ścieżka nie uczy najszybciej każdego stylu walki, ale warto nią polecieć, jeśli lubię zwinne myśliwce i chcę odblokować jedne z najbardziej rozpoznawalnych maszyn II wojny światowej.

Wskazówka: podczas walki Spitfire’em nie trzymaj spustu zbyt długo — krótkie serie pomagają oszczędzać amunicję i celniej wykorzystać działka kalibru 20 mm.

Źródła: